festival

Terug naar normaal?

festival

Door Jeroen den Uyl 10 augustus 2021

De zomer van liefde. Een zomer waarin we op enig moment zelfs weer echt op vakantie mogen, zonder mondkapjes in restaurants en dansgelegenheden! We keren terug naar kantoor, we gaan weer reizen! En dus ook met files als vanouds en vliegtuigen in de lucht. Het gevoel bekruipt me dat we met Corona weinig zijn opgeschoten. Wat hebben we er van geleerd? En wat willen we dan in ons dagelijkse leven veranderen? Of wat hebben we al veranderd?

Ik zelf ervaar een grote verandering. Corona wás die kanarie in de kolenmijn voor mij. Dat ik zoveel afspraken met mensen maakte, en die gesprekken te onbewust voerde. Dat is van hot naar her reisde. Dat ik veel te weinig tijd nam voor reflectie. Dat dat anders kan. Corona bood me de kans dat in te zien en het anders te doen.

En het liet me ook zien dat de natuur onverbiddelijk is en mij eigenlijk vraagt: ‘Doe eens rustig aan, een voetafdruk minder graag!’.

Dat zijn concrete aanwijzingen die nu nog steeds voor mij gelden. Ik reis minder, koop geen voedsel meer van buiten Europa, heb geen auto meer en spreek veel bewuster af. En dus ook nu het weer aantrekt. En het doet me dan ook pijn als ik de files zie en de grote aantallen vakantiereizen. Ik ben toch niet de enige die deze inzichten had, of gaan we ondanks de inzichten verder met ons leven als voor Corona?

Als ik in mijn omgeving rondvraag en als ik goed kijk , zie ik ook dat de inzichten bij anderen een gedragsverandering hebben opgeleverd. Daar werkt Corona best vaak door. Maar misschien is de verlokking ‘terug te springen’ wel groter en is het dus ook belangrijker er meer en vaker bij stil te staan. Een jaarlijkse Corona dag, om te herinneren wat Corona écht betekent.

Corona is een signaal in een kanteltijd. Een symptoom van een veel grotere verandering. In sociale zin, dat we de tweedeling niet meer willen accepteren, dat we studenten niet met studieschulden willen belasten, dat we een menselijke overheid willen, dat we direct contact waarderen in plaats van bots. En fysiek dat we het echt kunnen waarnemen dat het klimaat op tilt staat, met bosbranden, met ongekende weerstemperaturen, met honger, met door klimaat opgedrongen migratie en oorlogen om schaarse middelen.

Dat realiseren is een ding, er naar handelen is dus twee. Het hoofd, het hart en onze handen zijn niet altijd één. Hoe kan je werkelijk beseffen wat de werkelijkheid van je vraagt, hoe kan je connectie maken met de issues en wat doen die met jou, met hoe je handelt en handelde en wilt handelen en wat ga je dan werkelijk doen?
In ‘Corona en jij?’ (15 sept is de eerstvolgende) stellen we deze vragen met elkaar. Want samen aan deze vragen werken, stimuleert. Het maakt de lessen en de inzichten nog waarachtiger.

Maatschappij en Leiderschap | copyright 2020 | Annuleringsvoorwaarden | Privacybeleid

Autonoom verbonden in liefde

Door Jeroen den Uyl 2 augustus 2021

We worden gedragen door de verbindingen die we scheppen met anderen. Dat werd me laatst weer duidelijk tijdens de trainingsdag Stap IN die ik begeleidde. In deze training laten de deelnemers elk drie bronnen zien. De bronnen waaruit ze putten. Als je het even niet weet of het tegenzit.

Een deelneemster liet een fotoboekje zien van haar drie vriendinnen met wie ze in het leven toppen en dalen delen. Als er iets is, zij zijn er voor haar en andersom. Op trouwerijen en begrafenissen en alles ertussen. Een stevig netwerk van vier mensen, die zich verbinden weten. Ze lopen elkaar niet voor de voeten, maar ze zijn er als het nodig is. Het is in het dagelijks leven onzichtbaar, en toch is het er

Dat gebeurt in kleine momenten, in de winkel met de verkoper, een wildvreemde op straat als je een klein praatje maakt. Met je collega’s natuurlijk ook. In de samenwerking, in je team daar is het duidelijk. Het lijkt zo functioneel dat samenwerken. Van afspraken naar actielijsten en leads, maar daarachter gaan relaties schuil. Het is het goud van de samenwerking, van de organisatie en van jezelf. Want je bent alleen autonoom doordat je verbonden bent.

En natuurlijk ben je alleen van waarde in de relatie als je zelf kenbaar, authentiek en daarin dus autonoom bent. Iemand die gekend kan worden.
Op deze manier bezien is het leven een voortdurende wandeling tussen je eigen autonomie en de relatie met de ander. De een kan niet zonder de ander.

Het beeld van een wandeling doet me denken aan een lezing die ik meemaakte van Adam Kahane die het boek schreef ‘Power and love for social change’.

Hij bracht de twee-eenheid van power en love naar voren als een labiel evenwicht wat we doen in het lopen. We zetten steeds een stap naar voren, brengen ons gewicht op dat been en zetten dan weer af om vrij te komen en in een vrije ruimte het andere been een stap te laten zetten en dat in een permanente cyclus.

Maatschappij en Leiderschap | copyright 2020 | Annuleringsvoorwaarden | Privacybeleid

Kan je samen dromen?

Door Jeroen den Uyl 26 juni 2021

Alleen ga je snel, samen kom je verder. Dat weet jij wel, toch? Maar hoe dan? Hoe doe je iets écht samen?

Om die vraag te beantwoorden is het handig te kijken naar hoe het is als je juist iets níet echt samen doet. Dan ruil je uit, dan optimaliseer je vanuit beider gezichtspunten. Dat is niet wat ik bedoel met echt samen doen.
Als je echt iets samen doet, dan gebeurt er iets vreemds. Laat me je daar in meenemen. Echt samen doen en ook echt samenwerken vergt dat je twee dingen tegelijk moet durven te doen. Hier kwam ik achter nadat ik jaren lang te vaak en te hard in mijn eentje mijn eigen droom najaagde.

Durf naïef te zijn
Het eerste is dat je ongegeneerd jouw droom durft te delen. Dat kan nogal naakt aanvoelen, want een droom is makkelijk kapot te maken; een cynische reactie ‘ach wat naïef’ en ’dat is toch al eens geprobeerd?’. Het is een kwetsbaar moment, een droom is als een pasgeboren kind. Het ontspruit uit jouw hoofd, jouw hart en misschien uit je hele energetische systeem; van waaruit jij je verlangen vertaalde in een droom.

Dit is een noodzakelijk stap. Zonder jouw overgave aan je eigen naïeve droom gebeurt er niets. Dus is er alle reden voor om je vrij te maken van je interne criticus en andere angsten om afgekeurd te worden, zodat je jouw naïeve droom zichtbaar kan maken. En Ach wat kan je gebeuren als je droomt? Hoe vrij ben je wel niet als je jouw gedachten en ideeën deelt!
Als je dat durft, dan neemt je verantwoordelijkheid. Voor je zelf, voor je droom, en in zekere zin ook voor de wereld waarin jouw droom werkelijkheid mag worden. Je geeft de wereld jouw droom.

Durf te delen
Het tweede wat het van je vergt is dat nadat je de droom met anderen gedeeld hebt, je de droom meteen weer loslaat. Niet omdat ie waardeloos zou zijn, maar om je vrij te maken zodat met anderen een nieuwe droom kan maken. En dat is geen sinecure. Ik spreek uit eigen ervaring.

Ik heb ‘last’ van veel dromen. Ik heb sterke ideeën en overtuigingen, ik heb ook veel inspiratie. Daardoor was het loslaten van mijn droom best een stap. Mijn ego protesteerde, want wie ben ik nou nog als ik mijn idee, mijn droom, ‘zomaar’ inlever? Dit ego-protest zorgde ervoor dat ik veel alleen deed, dat ik in mijn eentje hard ging werken om mijn droom te realiseren.

Dat ging misschien wel snel, maar ik kwam vaak niet ver.
Met de jaren leerde ik mijn dromen los te laten. Dat bleek nodig te zijn, moegestreden gaf ik het alleen werken aan mijn dromen op. Dat was de noodzakelijke voorwaarde. Ik kon dit pas na een zware medische ingreep. Du moment dat ik niet meer zelf de kracht had en wel moest aansluiten op de anderen, ging het weer vloeiend. Ik kon makkelijker aansluiten bij anderen en mijn dromen kregen in samenspel met hen ook de ruimte.

Naarmate je afstand tot je droom hebt, kan je aanhaken op de droom van een ander. Dan ben je ook aantrekkelijker voor anderen om hun droom mee te delen. Je bent niet aan het najagen, aan het uitruilen of optimaliseren. Nee, je staat open voor de droom van de ander, terwijl jij zeker bent waar jij van droomt. En in die ruimte, de ruimte van twee mensen (het mogen er ook meer zijn trouwens), worden dromen gedeeld. Een gedeelde droom creëert een nieuwe gezamenlijke droom. In die droom is van beiden. Het is onmogelijk te traceren welke onderdelen van wie zijn. Twee mensen geven zich over een gedeelde droom.

Dit heet in platte termen cocreatie. Het vindt overal plaats tussen mensen die hun dromen durven delen. Als je ver wil komen, dan durf je naïef te zijn en deel je jouw droom.

In de trainingen van het Centrum voor Maatschappij en Leiderschap is dit een belangrijk element. Durf je naïef te dromen en durf je je droom te delen?

Maatschappij en Leiderschap | copyright 2020 | Annuleringsvoorwaarden | Privacybeleid

Wat doet de zon met de aarde en andersom?

Soms heb je dat. Dan vertellen twee mensen uit heel verschillende domeinen jou een verhaal dat vloeiend bij elkaar past.

De man in de zon

Eerst las ik een interview met Daniël Yuno, een tantrische leraar, over de kwaliteiten van de man en de kwaliteiten van de vrouw en hoe die samenhangen. Daniël Yuno baseert zich op oeroude boeddhistische leerstuk over de vrouw en de man.
Hij vergeleek de man met de zon. De zon schijnt zijn licht in het heelal. 

Het licht waaiert uit in alle richtingen en verdampt tot een klein lichtpuntje waar het ergens lichtjaren ver wordt opgemerkt. De zon zelf heeft daar weinig mee, voor de zon is het heelal een diep zwart gat. Alles wat de zon produceert lijkt in het niets te verdwijnen. Maar gelukkig voor de zon, is de aarde er. De  aarde geeft de zon een reden voor bestaan.

De vrouw is de aarde

De vrouw vergelijkt hij met de aarde. De aarde geeft de zon glans, zonder de aarde zou de zon niets van zichzelf terugzien. En dat wat de zon terugziet als hij de aarde belicht is een wonderschone parel. Hij geeft de aarde kans gezien te worden. Dat is de ultieme meerwaarde voor de zon, om de aarde te laten groeien en bloeien en schoonheid tevoorschijn te toveren. De aarde weet dit, de aarde wentelt zich in een vaste baan om de zon heen, draait permanent om de eigen as en laat zich van alle kanten beschijnen. De zon schijnt zonder voorwaarde op alles wat de aarde te berde brengt wat een weelderige groei tot gevolg heeft.

Dit sprookje is al prachtig en zegt veel over de verhouding tussen man en vrouw.

De goden vervelen zich

Kort nadat ik het interview van Daniël Yuno las, vertelde Bart van Rosmalen mij het verhaal over de Griekse goden en het ontstaan van de negen muzen. In de oude Griekse verhalen was het verhaal over de muzen. De goden verveelden zich, ze zaten daar op de berg Olympus en verrichtten hun wonderen. Daar hadden ze op zich wel plezier in, maar niemand was er getuige van. Niemand zag wat ze allemaal in hun creatieve wolk voor elkaar kregen.

Ze besloten daarom Zeus te vragen iets te doen: maak onze wonderen zichtbaar! En zo verwekte Zeus bij de godin van het geheugen Mnemosyne negen muzen. Muzen zijn in wezen de vormen, de schermen, waarmee de wonderen van de goden zichtbaar worden. Dat kan de dans en poëzie zijn, de komedie, de hymne en lyriek, de geschiedschrijving, de epos en filosofie, de tragedie, het fluitspel, de sterrenkunde en retorica. In de visie van Bart van Rosmalen is het belangrijk ons te herinneren dat we creatieve wezens zijn die een vorm nodig hebben om onze creatie voor het voetlicht te brengen. Dat we die projectschermen wel eens vergeten en onze creatie niet zichtbaar is en ook geen effect hebben.

Twee verhalen vormen een missie

De verhalen van Daniël Yuno en Bart en van Rosmalen leiden tot een belangrijke boodschap die ook relevant is voor mensen die maatschappelijke impact willen bereiken. Hoe goed je het ook bedoelt. Hoe sterk je idee ook is. Het is belangrijk dit samen met anderen gestalte te geven. Pas dan wordt het werkelijk en kan het gezien worden. Vanuit je eigen creatiekracht in samenwerking met anderen kies je het podium. Op dat podium schijnt het licht op jouw creatie en kan het pas werkelijk bestaan en impact maken.

Maatschappij en Leiderschap | copyright 2020 | Annuleringsvoorwaarden | Privacybeleid

Met vuur spelen

Veel mensen in mijn omgeving zoeken de passie en vuur in hun werk. Het vuur dat hen voortstuwt tot prachtige projecten en relevante impact.

In je passie

Als je werkelijk jouw passie leeft, dan speel je met vuur. Teveel passie is gevaarlijk. Als je doet waar je helemaal voor gemaakt bent, wat je echt helemaal wilt doen, dan sta je in je vuur.

Je brandt van verlangen, van daadkracht, van enthousiasme. Je bent aanstekelijk voor anderen, je vuurt hen aan en zij vuren jou aan. Wat een heerlijk gevoel is dat. Zeker als je het vergelijkt met waar je eerder mee bezig was, toen je die passie nog niet zo helder voelde en er ook geen werk van kon maken. Maar als je echt werkelijk doet wat je wilt, wat je passie is, dan doemt het op: Teveel passie, teveel vuur. Lees hier wat er gebeurt als je teveel vuur hebt.

Teveel vuur verzengt

Hier ziet u Jan Schaefer. Hij was wethouder en staatssecretaris. Ik mocht hem zijn laatste jaren meemaken als buitenboordmotor van de sociale vernieuwing. Hij fascineerde me. Wat een kracht had hij! Hoe gedreven hij was! Hij sliep nauwelijks en deed tig dossiers tegelijk. Hij had met iedereen contact, kende alle ins and outs. Je kon eenvoudigweg niet om hem heen.

Maar zijn manier van sturen had ook iets obsessiefs. Sterker nog die manier van werken (en leven, want dat was voor hem eender), werd hem fataal.

Het was zijn harde werken gecombineerd met een ongezonde manier van leven en ook met zijn suikerziekte. Jan zei het zelf, voor hij op zijn 54ste jaar overleed: de kaars moet bij mij aan twee kanten branden.


Dat was Jan, een schoolvoorbeeld van een man die deed wat hij het liefste wilde, doorbraken maken, mensen raken, geïnspireerd raken door gewone mensen en voor hen zich uit de naad werken. En dat deed ik ook, voor hem en zijn vurige doelen!

Dat is niet wat jij wilt toch? Mooi dat vuur, maar wel oppassen dat het je niet verzengt.

Maatschappij en Leiderschap | copyright 2020 | Annuleringsvoorwaarden | Privacybeleid

Stemmen van het orkest

In wezen zijn de stemmen van angst, cynisme en oordeel zoals Otto Scharmer die onderkent, onderdeel van een groot ensemble van stemmen die iedereen in het leven meedraagt.

Een atonaal muziekstuk


Al die stemmen gaan hun eigen gang, de hele dag door. De ervaringen in de werkelijkheid worden door de stemmen becommentarieerd, gedrag beïnvloed, twijfel gezaaid, geruststelling gegeven. Een mengeling van emotioneel duw- en trekwerk. De stemmen die niet in harmonie zijn. Een atonaal muziekstuk. Ik zal er een paar uit mijn eigen orkest opvoeren.


Mijn beschermer


De Beschermer is zo’n stem. Die probeert mij te behoeden voor pijn en teleurstelling. Om deze stem te honoreren doe ik heel veel. Ik koos ooit een minder risicovolle nieuwe baan vanwege deze stem. De stem maakt dat ik niet zomaar zeg wat ik vind. Ik mik lager zodat ik niet zal falen. Of juist heel hoog zodat iedereen wel snapt als het mislukt. Mijn Beschermer is heel slim en neemt allerlei gedaantes aan. Soms roept hij me op niets te doen, andere keren roept hij me op juist alles te doen om te slagen (om te voorkomen dat ik de hoon van de mislukking ontvang). Deze stem maakt alles vlak. Ik houd me in, hou me gedeisd en op de vlakte. Maar gelukkig ís mijn leven niet vlak. Dat komt dat er ook andere stemmen zijn.

spelend kind. Photo by Nathan Dumlao on Unsplash

Mijn Spontane Kind

Niet alle andere stemmen die aanwezig zijn, worden altijd gehoord. In eenieder van ons zit ergens ook de stem van het spontane kind, dat graag wil spelen en niet zijn best doen. Ik heb mijn Spontane Kind lang verwaarloosd. Ik joeg succes na en vergat te luisteren naar mijn Spontane Kind. Het hakte er bij mij in, toen ik me dat bewust werd. Hoeveel plezier en vrolijkheid ik daardoor gemist? Hoe pijnlijk dat ik al die jaren daar zo weinig aandacht aan gaf!

De stem vertegenwoordigt een (pijnlijke) ervaring

Ik heb nog meer stemmen, en ik heb ze meer en meer in de smiezen. Ik kan me bewust zijn dat een stem de boventoon voert en een toontje lager mag zingen. En ik mag de stille stemmen meer waarderen. Ik mag de oorsprong, hun raison d’etre erkennen en omarmen. Stemmen zijn er namelijk niet zomaar en hebben in het verleden reden gehad zich te ontwikkelen, daar naar kijken is pijnlijk én helend.

Hoe zit dat voor jou? Mag ik jouw lied horen?

Maatschappij en Leiderschap | copyright 2020 | Annuleringsvoorwaarden | Privacybeleid

Stemmen saboteren (een onsje minder, graag!)

Het komt regelmatig voor dat ik een stem hoor: Nou, nou, zo bevlogen hoeft nou ook weer niet, Jeroen. Kan het niet een onsje minder? Een andere stem zegt: Ach joh, je probeert het nu al zo lang, denk je nou echt dat dit systeem gaat veranderen?
Herken jij dit? Heb je ook van die stemmetjes die je handelen, je voelen en je doen bekritiseren?

Iedereen (behalve als je de Dalai Lama bent natuurlijk) heeft op zijn eigen wijze hier last van. Met de jaren ga je die stemmen steeds beter herkennen. Ze nemen sluipenderwijs bezit van je. Ze zetelen in jou en spelen sinds je jonge jaren een gemeen spel. Zo gemeen dat we er van af willen. In de zijnsoriëntatie en tantra vormen deze stemmen het hoofdonderwerp voor de persoonlijke groei. Maar ook in ons dagelijkse werk kom je er niet omheen aandacht te geven aan deze stemmen. Als je een maatschappelijk project leidt, impact wil maken en hoge ambities durft te stellen.

En dan is het behulpzaam als je de stemmen kunt herkennen. Het helpt als je ze kan indelen. Otto Scharmer gebruikt drie stemmen: de stem van veroordeling, de stem van cynisme en de stem van angst. Hij plaatst deze in zijn Theorie U schema waarin je afdaalt en tot de essentie van jouw opdracht en jouw zelf komt.

De eerste stem gaat over het oordeel

Je kan alleen bij jouw opdracht en jouw zelf uitkomen door echt te luisteren zonder oordeel. En dat is alleen mogelijk als je jouw eigen stem van veroordeling kan herkennen en kan ‘ophouden’ of uitstellen. Je hebt zoveel kennis en vanzelfsprekendheden. Jouw paradigma vormt een bril waar je nauwelijks bewust van bent.

Stel dat het je lukt om met een open geest te luisteren, dat je echt kan horen wat de ander vindt en begrijpt welke overtuigingen die heeft. Dan onderzoek je met een open mind welke waarheid daar in schuilt gaat.

De twee stem is het cynisme

In het verleden heb je wellicht al eens geprobeerd je hart open te stellen en werd je daar voor afgestraft, ‘wat ben je naïef!’? In organisaties is het open houden van het hart een van de lastigste opdrachten. Cynisme, ach dat hebben we al eens geprobeerd, dit gaat nooit werken want de ander… voert vaak de boventoon. Kan je desondanks je echt verplaatsen in de ander? De pijn en moeilijkheden die de ander ervaart, kan je die voelen en daar mee verbinding maken? Dan kijk je door de ogen van de ander en is het moeilijk om cynisch te zijn. In confrontatie met een open hart, verdampt cynisme.

De derde stem is de angst

De stem van de angst appelleert op je bestaanszekerheid. Als je een voorstel zou doen dat je eigen werk overbodig maakt; dan wordt je werkloos! Dan ben je niet meer zinvol bezig, dan voeg je niets meer toe! Wie ben jij dan nog?!

Deze stem nestelt zich ook in de organisatie waar je werkt. Dan is het extra moeilijk deze stem te negeren en je toch te bronnen op de echte open wil die in jou spreekt. Want hoe erg is het om jezelf ter discussie te stellen?

Het vraagt moed, maar dat is toch dé eigenschap van maatschappelijk leiderschap?

Maatschappij en Leiderschap | copyright 2020 | Annuleringsvoorwaarden | Privacybeleid
2 mannen luisteren naar elkaar

Luisteren is dé hefboom

2 mannen luisteren naar elkaar

Door Jeroen den Uyl, 8 maart 2021

Van de week werd ik me weer eens gewaar van de geweldige kracht van luisteren. Het vond plaats in een health Lab waar we het beleid voor zorg willen transformeren tot beleid voor gezondheid.

Als je echt luistert, dat gaat de ander open. Dan komt dat wat gehoord wil worden naar boven en krijgt dat woorden. In wezen is luisteren een activiteit die we elke dag doen, maar vaak doen we dat wat slonzig. Je luistert niet naar de ander, je hoort wat gezegd wordt en checkt of het past in je eigen denkkader, je eigen overtuigingen.

Dan ben je niet aan het luisteren, maar eerder je eigen denkkader aan het bevestigen. Dat luisteren staat gelijk aan spreken, in de zin dat je de ander vertelt wat jij weet, ervaart en kent.
Veel gesprekken vinden zo plaats. Maar het kan anders.

Het kan anders, en het kan ook in een simpele werkvorm. In het health lab voerden we een gesprek waar de één onafgebroken 10 minuten lang vertelt aan de hand van een simpele vraag: wat betekent gezondheid voor jou? Degene die luistert, bewaakt de ‘ruimte’ en stelt zich open, met een open mind en een open heart en een open will.

Ik merkte bij mezelf op dat ik gezondheid vooral zag als een gemoedstoestand. Hoe ik in dat gemoed vrij en geïnspireerd kan zijn, dat is de basis. En toen kwam ook een ander besef: dat ik gewoon kan zijn met mijn eigen fysieke ongemakken of mentale dips. Dat ik present kan zijn bij mezelf als gezond wezen dat soms ook niet gezond is. Dat ik mag zijn wie ik ben met de plussen en de minnen.
Dit bewustzijn over mijn eigen perceptie van gezondheid is voor mijzelf heel inzichtelijk, het verschaft me zelfinzicht. Én tegelijk is het ook input voor wat er in de maatschappij aan de hand is. Dat we onze gezondheid uitbesteden en eigenlijk onvoldoende contact maken met ons gestel. Dat we niet iedereen in een positief frame hoeven te duwen omdat we lijden zo moeilijk kunnen verdragen. Dat we mensen kunnen zien als gezonde en soms ook zieke wezens die in een basis van liefde en betrokkenheid hun leven leiden.

In het health lab ervoeren andere deelnemers dit ook en samen kwamen we tot een scherpere centrale vraagstelling die het verdere proces meer focus gaf.
Iedereen kan met deze werkvorm dergelijke inzichten krijgen. Deze inzichten helpen enorm. Ze sterken je te doorvoelen wat je wilt bereiken, het maakt je veranderingsinspanning waarachtiger. Door dit met anderen te doen, krijg je ook lotgenoten waar je mee verder kunt.

Luisteren als hefboom in onze trainingen
In onze trainingen is luisteren een essentieel onderdeel.
Corona en jij in 48 uur. Wil je echt stilstaan hoe Corona in jouw werk en leven impact heeft en wat je er mee kan doen? Doe dan mee op 7-9 mei.
Stap IN je maatschappelijk leiderschap. Wil je je meer maatschappelijke impact en jouw taak daarin effectiever maken? Doe dan mee aan Stap IN op 21 juni.

Vier niveaus van luisteren

Het eerste niveau is geen luisteren, maar downloaden. Je vertelt de ander wat je weet, je eigen overtuigingen. Als je deze persoon aanhoort, ben je aan het downloaden als je alleen maar zoekt naar die dingen die je ook uit eigen ervaring weet en herkent.

Het wordt al anders door te luisteren in de vorm van waarnemen wat er gezegd wordt. Wat is de redenering, met nieuwsgierigheid op zoek naar het logische contract dat de ander te berde brengt. Mogelijk kan je tegenargumenten bedenken, mogelijk kan je erkennen dat jij of de ander ook nog iets niet weet, dat nog onderzocht mag worden. Er is sprake van debat, een gretigheid naar argumenten, naar logica, naar kennis. Dan heb je al een grote stap gemaakt, dat heb je een open mind.

Een volgende stap is dat je met je hart luistert. Dat maak je een empathische verbinding met de ander en verbindt je jezelf met het hart van de ander dat wil spreken. Het inzetten van je eigen empathie en het open zetten van je hart is een bijzondere dimensie. De ander voelt de uitnodiging zich te laten zien, de gevoelens te tonen. Het kan ook pijnlijk zijn, omdat vele van ons cynisme hebben opgebouwd om ons hart te beschermen en als je het aandurft je hart te laten spreken voelt dat naakt en kwetsbaar.

De diepste stap van luisteren is het regeneratief luisteren. In deze vorm van luisteren is er sprake van een flow. Alles kan gezegd worden, creatieve ideeën komen op en gaan. Luisteren en spreken lopen in elkaar over. Je weet niet meer wie wat gezegd heeft, van wie dat ene idee nou kwam. Er vindt op allerlei niveaus uitwisseling plaats van beelden, belangen, ideeën en gevoelens. Als dit niveau geraakt wordt zijn de deelnemers aan het gesprek vrij van angst, alles mag gezegd en gedroomd worden. Niets is te gek.


luisteren

Maatschappij en Leiderschap | copyright 2020 | Annuleringsvoorwaarden | Privacybeleid
de kiefkamp

Van bedding naar platform

de kiefkamp

Door Jeroen den Uyl 8 februari 2021

Als de locatie goed is, dan is het halve werk gedaan. In de afgelopen jaren heb ik best wat retraitecentra en trainingslocaties gezien. In 2020 begeleidde ik meerdere groepen op de Kieftskamp. Dit mooie landgoed bij Vorden wordt beheerd al 25 jaar door Corrie en Rob Stoeckart. Zij richten het met zorg in. Prachtige rustige inrichting. Alle kamers zijn helder en fijnzinnig ingericht. De sfeer is ook zacht en verwelkomend. Dat voel je meteen als je er bent. Er is een hoge trilling. Je merkt dat onbewust, alle details in het huis werken er aan mee.

Dat is voor de deelnemers fijn en natuurlijk ook voor mij als begeleider. Want de bedding helpt het proces enorm.

Corrie die zelf ook stilteretraites verzorgt, is hier heel secuur in. Zij verzorgt deze bedding.
In de bedding kan je ontspannen. Je vertraagt erdoor en je kan het onbewuste laten opkomen. De bedding helpt je te ontdoen van de humbug, van de constructen, de hulpstructuren. Het helpt je los te laten en te luisteren wat er wil gebeuren.

Als de bedding deze ruimte van stilte de ruimte geeft, wat Otto Scharmer presencing noemt (het voorvoelen van de toekomst), dan transformeert de bedding mee en wordt het een platform waarop je de toekomst kan vormgeven. Een platform waarop je kan staan, vaste bodem ervaart en stappen kan maken.

En daar is het natuurlijk om te doen, dat deelnemers van de groepen dit ervaren.

Zou je dit wel eens willen ervaren, dan kan je meedoen aan de meerdaagse versie van Corona en jij? op 7-9 Mei. In deze training onderzoek je de opgemerkte en onbewuste effecten van de Corona crisis op jouw leven, je werk en functioneren. 

Maatschappij en Leiderschap | copyright 2020 | Annuleringsvoorwaarden | Privacybeleid

De magie van de flow

Door Jeroen den Uyl 2 februari 2021

Dan loop ik naar de koffieautomaat. Ik loop langs een paar collega’s en coworkers. De een zit diep in gedachten en kijkt niet op. De ander wel en er is meteen een blik van begrip. Ja koffie, laten we even lopen! We kletsen en meteen poppen ideeën op. Het ene idee, over een mogelijk nieuw project, vraagt dat we even gaan zitten. Ok, dat doen we dan volgende week! En meteen daarna is er weer een nieuw idee over een leidend beginsel en een slogan, een boek, een congres en dan meteen ook over een feestje dat we willen organiseren. En hoe het ontstond? Geen idee. We zitten samen in een flow. Adam Kahane noemt dit de generatieve dialoog. Een gespreksvorm, of beter gespreksomstandigheid, waarin ons bewustzijn niet meer in ons als persoon zit, maar waar we samen een veld van bewustzijn vormen, een veld van aanwezigheid. Het is een magisch gegeven, een goed gesprek, dat inspireert, dat levensadem genereert, dat je met volle teugen kan inademen en waarmee je tegelijk je ideeën de wereld in kan sturen. Dit is creatie. De ander is een spiegel, een muze met wie je creatie vormgeeft en jij bent die spiegel voor de ander. 

Ik beschrijf dit nu misschien wat potsierlijk, maar door de lock down heb ik meer grip op, door de afwezigheid ervan ben ik er meer gespitst op en kan ik het beter waarderen. Ik kan het contact maken beter waarderen. Ik zoom, ik bel etc. Met een paar goede collega’s heb ik zelfs afspraken gemaakt dat we elkaar zomaar bellen, alsof je naar de koffieautomaat gaat. Ik waardeer het spontane in ontmoetingen offline en online. 

 
Maatschappij en Leiderschap | copyright 2020 | Annuleringsvoorwaarden | Privacybeleid